Menedżerem być

Opublikowano: 2 września 2003. Kategoria: Bez kategorii. Tagi:

Predyspozycji do bycia liderem często upatruje się w wiedzy i umiejętnościach kandydatów na stanowiska menedżerskie. Psychologowie dodają do tego – równie ważne – predyspozycje psychiczne.
Awans w pracy zawodowej często kojarzy się ze stanowiskiem menedżera lub kierownika. Niestety, amerykański sen o karierze „od pucybuta do prezesa międzynarodowego koncernu” rzadko spełnia się w praktyce, ale czy każdy jest urodzonym liderem i przywódcą” Od wielu lat badania nad predyspozycjami człowieka do sprawowania zarządu lub bycia przełożonym nie przynoszą żadnych konkretnych wskazówek. Warto jednak zastanowić się, czy nadaję się do takiej roli, a jeśli już ją pełnię – jaki styl preferuję.

Predyspozycji do bycia liderem często upatruje się w wiedzy i umiejętnościach kandydatów na stanowiska menedżerskie. Podczas rekrutacji takie cechy najłatwiej zbadać, a samo ukończenie studiów z zarządzania pozornie zwiększa szansę znalezienie posady menedżera. – Jeszcze kilka lat osób na stanowiska kierownicze poszukiwało się nawet wśród studentów organizacji i zarządzania. Młodzi ludzie wiedzieli, co robić, aby zwiększyć efektywność firmy, ale nie mieli doświadczenia. Dziś oprócz wiedzy teoretycznej niezbędne są także predyspozycje psychiczne – tłumaczy doradca z agencji personalnej na Dolnym Śląsku.

Z badań prowadzonych przez uczelnie ekonomiczne wynika, że niezbędnymi cechami do bycia kierownikiem są: asertywność, odwaga, umiejętność radzenia sobie ze stresem, upór i stanowczość. Dorota Jucha, pracująca w firmie Alstom-Constal w zespole projektowym warszawskiego metra, dodaje, że aby kierować zespołem ważna jest kreatywność, dyplomacja, szybkie podejmowanie decyzji oraz realne wyznaczanie zadań sobie i członkom zespołu. Praca w zespole projektowym to specyficzne zajęcie, wymaga od lidera perfekcyjnej organizacji pracy, umiejętności komunikacji i perswazji oraz przekazywania podwładnym wizji rzeczywistości po zakończeniu projektu. Tego niestety nie uczą na studiach – dodaje Jucha.

Specjaliści z zarządzania lubią podawać przykład 4 różnych zachowań przywódczych. Pierwszym z przywódców jest lider bezpośredni, który potrafi jasno informować podwładnych o zadaniach i możliwych sposobach ich realizacji Nie kontroluje ich jednak, uznając samo wydanie polecenia za wystarczające.. Brak mu także życzliwości i przyjaznego stosunku do współpracowników. Lider wspierający, odwrotnie niż lider bezpośredni, jest przyjazny i życzliwy wobec pracowników, wykazuje zainteresowanie ich sprawami osobistymi i pomaga w kłopotach. Lider partycypacyjny konsultuje się z innymi członkami organizacji przed podjęciem decyzji, natomiast lider zorientowany na wyniki wyznacza trudne i motywujące cele oraz oczekuje, że jego ludzie będą starali się jak najlepiej je wypełniać.

– W czasie rekrutacji na stanowiska menedżerskie sprawdzamy kandydatów testami psychologicznymi, zwanymi testami Reddina – mówi doradca personalny – W prosty sposób można zbadać, jak kandydat będzie się zachowywał jako menedżer lub lider zespołu. Według testów istnieją cztery typy menedżerów: wyizolowany, gorliwy, przyjacielski i kompleksowy. Każdy z nich preferuje inne sposoby rozwiązywania problemów, komunikowania się z podwładnymi, wyznaczania i osiągania celów.

Najgorszym typem menedżera jest typ wyizolowany – komentuje doradca personalny – koncentruje się na pracy biurowej, jest dokładny, nawet pedantyczny, kieruje się wyłącznie regulaminem, a z podwładnymi spotyka się tylko w windzie. Właściwie osoby o tych cechach w ogóle nie powinny sprawować funkcji kierowniczych – dodaje – większy sukces odniosą, gdy będą specjalistami w swoich dziedzinach.

Typ przyjacielski to dusza towarzystwa, lubi nawiązywać kontakty z ludźmi, jest bardzo wyczulony na ich problemy. Równocześnie często jest zbyt miękki w egzekwowaniu efektów pracy podwładnych. Wszyscy go lubią, ale zespół stopniowo zostaje w tyle za resztą firmy. Menedżer gorliwy to dokładne przeciwieństwo. Byłby dobrym wojskowym, ale w firmie rzadko się sprawdza. – Osoba mająca cechy menedżera gorliwego często potrzebna jest na krótko do rozwiązania palących problemów albo wyciągnięcia firmy z upadłości – komentuje pracownika agencji personalnej – dociska pasa, ale po pewnym czasie zespół jest tak wykończony, ze efektywność pracy spada. On sam szybko się wypala, często stając się menedżerem wyizolowanym, choć z wielkim doświadczeniem zarządczym.

Najbardziej cenionym menedżerem wśród pracodawców jest osoba potrafiąca znaleźć równowagę pomiędzy zajmowaniem się ludźmi a wykonywaniem powierzonych zadań. – W czasie realizacji projektu zadania i ludzie są jednakowo ważni – przekonuje Dorota Jucha z Alstom-Constal – należy dobrze planować pracę, motywować, a jednocześnie dyskretnie kontrolować zespół. Trzeba też dbać o opinie podwładnych, gdyż inaczej zespół rozpadnie się przed czasem. Takie cechy mają tylko najlepsi – menedżerowie kompleksowi.

Menedżerem być 1

Zanim przyjmiemy posadę albo awans na przełożonego, warto zastanowić się, jakim menedżerem będziemy – radzi doradca personalny – można udać się do psychologa i przejść przez testy, które z dużym prawdopodobieństwem wskażą nasze cechy. Jeśli nie mamy takiej możliwości, należy przeanalizować, jak zachowujemy się w sytuacjach wydawania poleceń, przekazywania informacji, w kontaktach z przyjaciółmi i osobami obcymi – przekonuje – Awans to często wyższe wynagrodzenie, ale większą satysfakcję czasami może dać nam praca na stanowisku specjalisty. Nie każdy jest Winstonem Churchillem lub Billem Gates’em.

Olaf Flak

Pracuj.pl

Sylwester KozakMenedżerem być

Podziel się!

O autorze

Sylwester Kozak

Facebook Twitter Google+

Specjalista w zakresie marketingu opartego o promocję wiedzy i doświadczenia. Aktywnie prowadzi własne jak i zlecone serwisy internetowe. Przygotowuje koncepcje biznesowe i analizy rynkowe nowych projektów. Ma praktyczne doświadczenie z zakresu promocji, eCommerce, e-PR, SEO, SEM i prowadzenia projektów internetowych.