Universal Commerce Protocol

Universal Commerce Protocol to termin opisujący ideę uniwersalnego standardu technicznego, który pozwalałby różnym systemom e-commerce – silnikom sklepów, platformom marketplace, bramkom płatności, operatorom logistycznym, integratorom – wymieniać dane o produktach, zamówieniach, stanach magazynowych i statusach bez potrzeby budowania osobnej integracji dla każdej pary systemów. W praktyce chodzi o wspólny słownik i wspólną gramatykę komunikacji, analogicznie do tego, jak HTTP standaryzuje wymianę danych w internecie.

Potrzeba takiego standardu wynika z realiów pracy sklepu wielokanałowego. Sprzedawca, który wystawia towar na kilku marketplace’ach, obsługuje własny sklep i korzysta z zewnętrznej logistyki, musi utrzymywać kilkanaście integracji, z których każda ma inne pole na cenę, inny format opisu produktu i inną logikę statusów zamówienia. Rolę pośrednika przejmują dziś integratory typu BaseLinker, ale problem nie znika – po prostu przesuwa się na warstwę pośredniczącą.

W rozmowach branżowych termin pojawia się w dwóch kontekstach. Pierwszy to konkretne inicjatywy standaryzacyjne prowadzone przez organizacje branżowe lub konsorcja technologiczne, próbujące uzgodnić wspólne schematy danych dla katalogów produktowych i procesów zamówieniowych. Drugi to publicystyczne odwołanie do niezrealizowanego ideału – sprzedawcy i dostawcy narzędzi używają tego pojęcia, żeby nazwać brak, który odczuwają w codziennej pracy.

Kompromis jest typowy dla wszystkich prób standaryzacji: im szerszy zakres protokołu, tym trudniej uzgodnić szczegóły i tym mniej dostawców jest gotowych zrezygnować z własnych, zamkniętych rozwiązań, które dają im kontrolę nad ekosystemem. Dlatego wspólny protokół pozostaje raczej kierunkiem myślenia niż działającym standardem obowiązującym w skali całego rynku.